“ صراح “ وشريشى در “ شرح مقامات “ ثابت شده ، چند فوائد حاصل شد : أول : آنكه عايشه در قرآن مأمور بود به عدم خروج ، پس در خروج خلاف قرآن كرد وعاصيه شد ، وتأويلات واهية مخاطب باطل گرديد . دوم : آنكه رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ‹ 233 › نيز عايشه را از رفتن در بلاد نهى ومنع فرموده بود ، پس عايشه در اين خروج مخالفت خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله ) وقرآن وسنت نمود . سوم : آنكه از قول اُم سلمه : ( إن عمود الإسلام لا يثاب بالنساء . . ) إلى آخره معلوم شد كه جنگ وقتال كردن وهوس اصلاح بين الناس كار زنان نيست . چهارم : از قول اُم سلمه كه : ( حماديات النساء غضّ الأطراف . . ) إلى آخره ظاهر مىشود كه عايشه به آنچه زنان مأمورند - از غضّ أطراف ، شرم وميانه روى - عمل نكرد . پنجم : آنكه از قول اُم سلمه : ( ما كنت قائلة لو أن رسول الله صلى الله عليه [ وآله ] وسلم عارضك . . ) إلى آخره ، واضح شد كه عائشة در مسير خود هتك ستر پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) نمود وترك عهد آن جناب كرد . ششم : آنكه اين فعل عائشة آنقدر قبيح وفظيع بود كه أم سلمة گفت كه : اگر من راه تو مىرفتم وبعدِ آن مرا امر به دخول جنت مىكردند ، شرم مىنمودم كه ملاقاة پيغمبر كنم در حالي كه هتك ستر آن جناب كرده باشم .